Nágranni fyrir utan heimili sitt

Vinna í skipasmíðastöðinni

Fólk afslappað fyrir framan heimili okkar

Hér er amman nágranni okkar að baða ömmustrákana sína

Lífið á eyjunni:
Huangpu skipasmíðastöðin í Guangzhou sem Ásgeir vann við er staðsett á eyju út í miðju Perlufljóti, ekkert vegasamband er við eyjuna Xui, flutningar fóru fram með ferjum. Íbúar Xui eru um 10 þúsund og þar af vinna 3 þúsund við skipasmíðar. Okkur var búið heimili á fyrstu hæð fjölbýlishúss í miðju kínversku hverfi, íbúðin okkar var 70-80m2 innréttuð á vestrænan máta með öllum þeim þægindum sem við erum vön að heiman. Efnahagur eyjaskeggja er mjög bágborinn, launin lág og lifistandard lágur. Huangpu skipasmíðastöðin er stærsti vinnustaðurinn á eyjunni og má heita að öll önnur fyrirtæki séu í fullri eða hluta eigu skipasmíðastöðvarinnar. Má þar nefna að skipasmíðastöðin rekur fæðingarheimilið,barnaheimilin, grunnskólann, framhaldsskólann og sjúkrahúsið og hluta af veitingastöðunum. Íbúarnir fæðast undir handleiðslu skipasmíðastöðvarinnar, lifa þar og deyja sömuleiðis. Ekki gátum við fundið að fólkið sem við umgengumst hefði metnað fyrir störfum sínum né metnað fyrir starfsframa. Fólk lét sér ótrúlega lítið nægja, fæstar íbúðir eru með eldhúsi og mörgum fjölskyldum nægði íbúð sem var aðeins eitt herbergi. Íbúar Xui eru mjög vingjarnlegt fólk elskulegt í viðkynningu og öllu viðmóti. Fjölskylda sem bjó á móti okkur í næsta húsi var fimm manna fjölskylda, amma, mamma, pabbi og tveir synir annar 5 ára og hinn 6 ára. Þessi fjölskylda bjó í einu herbergi sem var á að giska 15m2 að stærð, þar var hvorki eldhús né salerni. Pabbinn og mamman unnu úti frá morgni til kvölds amman var heima og passaði strákana. Amman baðaði báða strákana daglega seinnipart dags upp úr vaskafati úti á gangstétt og klæddi þá í náttföt. Um það leiti sem því var lokið kom mamman heim og elduðu þær þá kvöldmat, hrísgrjón í einum potti yfir gasprímusi sem staðsettur var við hlið útidyra á gangstéttinni. Eftir að börnin og konurnar höfðu borðað hrísgrjónin þvoði mamman föt drengjana upp úr balanum sem þeir höfðu verið baðaðir í og hengdi fötin upp til þerris á snúru sem hékk utan við húsið (íbúðina), síðan var farið að sofa.Um kl 8 á morgnanna þegar drengirnir vöknuðu voru fötin sótt á snúruna og þeir klæddir, greinilegt var á þessu að þeir áttu ekki föt til skiptana. Einu sinni í viku kom vörubíll að kofanum og inn í herbergið voru bornir tugir af hrísgrjónapokum, pabbinn hafði sem aukavinnu að keyra út hrísgrjón á reiðhjólinu sínu áður enn hann fór í vinnu á morgnanna, hann hófst handa um kl. sex á hverjum morgni og fór tvær ferðir daglega með allt að sex sekki á böglaberanum í hverri ferð. Gólfið í herberginu þeirra var steypt en ómálað, rúmfleti voru fest hátt á innvegg herbergisins en þegar ég kom í heimsókn var hrísgrjónapokum staflað í herbergið þannig að lítið pláss var fyrir annað þar inni.
Þarna í suður Kína er hitinn á milli 38 og 45°C flests daga sumarsins og rakinn á milli 86 og 95% flesta daga. Það er mjög óþægilegt loftslag fyrir flesta Íslendinga.
Dvöl okkar vakti mikla athygli eyjaskeggja, mér er næst að halda að þeir hafi aldrei fyrr séð með eigin augum evrópubúa. Allar okkar athafnir og viðbrögð vöktu með þeim forvitni. Svo vel var fylgst með okkur að þegar til stóð að henda rusli voru Kínverjarnir við útidyrnar tilbúnir til að taka ruslapokann grandskoða það sem í honum var og nýta til endurvinnslu allflest sem við hentum sem rusli.
Margt kom okkur einnig nýstarlega fyrir sjónir eins og ti ldæmis matarsiðir þeirra og hvernig þeir sótthreinsa öll matarílát með te áður en þau eru notuð einnig meðferð matvæla og geymsla þeirra, að ógleymdu hráefninu sem þeir hafa til matargerðar.

Til baka á forsíðu