Perlur teknar úr skel
Úti að borða
Yfirleitt voru réttirnir 12-14
Algeng sjón í Kína
The Bund í Shanghai
Verkstæði eldavélaviðgerðarmanns
Peningar:
Kínverski galdmiðillinn heitir renminbi (RMB) sem þýðir
peningar fólksins.Myntin er kölluð yuan og samsvarar 10
Íkr. 1 RMB= 1 yuan =10 jiao =100fen.Í daglegu tali er yuan
kallað "kuai" og jiao"mao" Seðlarnir eru í
2,5,10,50 og 100 yuan. 1 RMB yi kuai, 100 RMB yi bai kuai. 35 fen san
mao wu.Ekki er hægt að kaupa kínverska peninga utan Kína,
auðveldast er að skipta US dollurum í bönkum eftir
að komið er til Kína, það skal tekið fram
að aðeins er hægt að skipta í bönkum sem
heita "Bank of China" Hægt er að nota kreditkort í
Kína, en það er enn sem komið er mjög fáir
staðir sem þau eru tekin, þau gilda helst á hótelum
fyrir ferðamenn og í dýrum sérverslunum og dýrum
stórmörkuðum.Hraðbanka er að finna fyrir debet
og krededkort en óvíða og þeir eru lokaðir
hluta af sólahringnum og auk þess mjög oft peningalausir.
Verðlag:
Verðlag er allment mjög lágt á okkar mælikvarða,
verðlag er samt mjög breytilegt eftir því hvort
við erum í verslunarkverfum Kínverja eða ferðamanna.
Verðlag á ferðamannahótelum er alþjóðlegt
og það sama og við þekkjum hér heima. Ég
get tekið dæmi, eitt glas (flaska) af bjór kostar á
veitingastað fyrir Kínverja í Kínakverfi 2.4
RBM (24 íkr) en á ferðamannahóteli 50 RMB (500
íkr). Kínverjar aflögðu tvöfalda verðið
1998 þannig að það er sama verð fyrir ferðamenn
og innfædda hvað varðar flug- og lestarmiða. Það
er þjóðasiður í Kína að prútta
um verð á hlutum og er það gert víðast
hvar og er ekki óalgengt þegar menn eru orðnir leiknir
í viðskiptum að það náist að lækka
vöruverð um allt að helming með prútti.Verðlag
á landsbyggðinni er til muna lægra en í borgum.Það
geta allir vesturlandabúar viðskipta- og ferðafólk
leift sér mikinn munað í aðbúnaði og
þjónustu í Kína.
Klæðaburður:
Kínverjar eru mjög óformlegir í klæðaburði.
Vaxandi kaupmáttaraukning hjá Kínverjum hefur haft
í för með sér að sérstaklega kaupsýslufólk
er meðvitaðra um snyrtilegan klæðnað, fólk
klætt í Mao föt er varla sjáanlegt lengur í
borgum landsins. Ferðamenn geta almennt sagt klæðst því
sem þeir telja sér passa, það er að segja að
þeir séu klæddir. Allar konur nota brjóstarhaldara,
blússur eru aldrei gegnsæjar, og það sést
aldrei neinn hvorki botnlaus né topplaus á strönd.
Salerni:
Á langflestum hótelum eru klósett af sömu gerðum
og við þekkjum "með setu" og klósettpappír.
Almenningssalerni eru mjög víða í borgum og bæjumm,
þau eru hinsvegar ólík því sem við
eigum að venjast, það er ætlast til að notandi
þeirra sitji á hækjum sínum yfir flór
eða holu í gólfinu, það er misjafnt hvernig
aðgreining er sumstaðar er engin aðgreining milli notenda
annarstaðar eru þil, en þau eru sumstaðar ekki hærri
en 50sentimetrar, þannig að menn geta haldið upp samræðum
við næsta notanda ef svo vill vera. Klósettpappír
er almennt ekki á almeningssalernum.
Verslun:
Markaðir eru víða í borgum og bæjum auk bæði
smáverslana og stórverslana. Vöruverð er lágt
á okkar mælikvarða en er allmennt hærra í
stórverslunum en smáverslunum og lang lægst er verðið
á mörkuðunum. Það mætti halda að kaupmennska
væri Kínverjum jafnsjálfsögð og að draga
andan, allar fyrstu hæðir húsa eru verslanir eða
veitingastaðir. Oft nægir ekki plássið innandyra
og er ekki óalgengt að verslað sé á gangstéttum
og einnig að gatan sé tekin undir verslunarpláss. Á
eyjunni sem við bjuggum á var nokkuð stór markaður,
á markaðnum ægði öllu saman þar var að
finna vefnaðarvöru matvöru niðurskornar, steiktar og
á fæti. Grænmetisúrvalið var meira en við
höfum áður séð. Verð á varningi
var mjög lágt en samt var prúttað og ekki óalgengt
að sjá og heyra að vöruverð lækkaði
um helming við prúttið.