Að þessu athuguðu er óhætt að ræsa vélina.
Eftir að vélin hefur verið ræst
er ráðlagt að hafa eftirlit með olíuþrýstingi,
snúningshraða, hitastigi og afgashita á meðan vélin
er að ná eðlilegum vinnuhita.
Óráðlegt er að láta vél ganga lengi
án álags.
Heppilegast er að leggja álag á vél fljótlega
eftir gangsetningu, fyrst lítið og auka álagið í
nokkrum þrepum upp í fullt álag ef þess er þörf.
Varast ber að keyra vél á yfirálagi, við
yfirálag reynir mikið á alla slit- og núningsfleti
vélarinnar, hitastig hækkar og málmþensla eykst.
Eftir að vélin er komin í gang og náð
eðlilegum vinnuhita og álagi er það undir búnaðinum
komið hversu mikla ummönnun hann þarf. Á nýrri
vélum hefur í æ ríkara mæli verið
tengdur vélbúnaður til að annast vélgæslu
og með því leyst manninn af hólmi á því
sviði. Þessi vélbúnaður er nefndur viðvörunarbúnaður
(alarm) og lætur vita með hljóð- og ljósmerki
ef hin vöktuðu gildi (hiti, þrýstingur) fara útfyrir
stillt mörk. Þá kemur til kasta mannsins um borð
að grípa inn í atburðarásina, sé það
ekki gert í tæka tíð má búast við
skaða á búnaði og bát. Í mörgum
tilfellum hefur einnig verið tengdur búnaður við vélina
sem stöðvar hana ef viðvörun er ekki sinnt og gildin
fara lengra út fyrir stilltu mörkin fyrir aðvörunarkerfið.
Einnig er hægt að fá vaktbúnað fyrir vélakerfi
til að leysa vaktgæslu alveg af í vélarúmum
í skemmri og lengri tíma.
Almennast er að maðurinn þurfi að hafa eftirlit með
vélbúnaði og þarf að huga að vélbúnaði
smærri báta og skipa tvisvar til fjórum sinnum á
sólahring og oftar á stærri bátum og skipum
með flókinn vélbúnað.
Eftirlitið felst í því að fylgjast með
að ekki sé sjóleki inn í bátinn, sjá
til að austri sem safnast fyrir í bátnum sé dælt
útbyrðis, fylgjast með að engir lekar séu á
lögnum að og frá vél og streymi eldsneytis sé
með eðlilegum hætti. Að öll vélakerfi vinni
með eðlilegum hætti.
Skrá öll frávik og lagfæra eins og tilefni og
þekking leifir.