Andstætt við punkt sem er ein eining, samanstendur lína af mörgum einingum. Lína er gerð úr mörgum samhliða punktum. Þegar við drögum línu gerum við í raun röð af punktum. Lína hefur lengd en ekki breidd. Lína er alltaf á hreyfingu og hefur því stefnu. Línu skynjum við í samhengi við þyngdaraflið. Það gerir okkur kleifta að skynja muninn á láréttri og lóðréttri línu. Lína getur haft mismunandi áhrif eftir því hvernig hún liggur. Lárétt lína gefur til kynna hvíld eða jafnvægi. Lóðrétt lína virðist koma meira á móti áhorfandanum, eins og í henni felist gerandi eða starfsemi. Skálína gefur til kynna óstöðugleika og orku.

Lína er mjög fjölbreytileg. Hægt er að nota margvísleg lýsingarorð til að lýsa línum, þær eru mjúkar, harðar, mjóar, breiðar, langar, stuttar, brotnar, loðnar o.s.frv. Hægt er að nýta sér þessa fjölbreytni til að tjá mismunandi tilfinningar, t.d. mætti tákna reiði með hörðum, hvössum línum, hræðslu með óreglulegum línum og hamingju með mjúkum línum. Oft er talað um lýrískar eða ljóðrænar línur í myndlist en þá er átt við mjúkar bogadregnar línur.

Þegar tvær línur eru settar á blað hlið við hlið myndast þriðja línan á milli þeirra í neikvæða rýminu. Þá komum við aftur að því hversu mikilvægt er að hugsa jafnt um neikvæða rýmið eins og það jákvæða. Hægt er að raða línum upp með reglubundnu millibili og skapa hrynjandi. Þá er það endurtekningin sem skiptir máli, því hún er forsenda hrynjandi. Stefna línu eða lína ræðst af því að við skoðum myndir frá vinstri til hægri. Skálínur á myndfleti virðast á leið upp á við eða niður á við.

Eiginleiki línu er fjölbreytileiki. Ef lína lokast að loknu ferli hefur myndast flötur. Flötur sem eingöngu afmarkast af útlínu sinni hefur létt yfirbragð. Ef flöturinn er fylltur verður hans hinsvegar þyngri.

Línuleg form finnum við allt í kringum okkur. Í náttúrunni getum við fundið línuleg form s.s. í trjám, stráum og köngulóarvef. Einnig getum við fundið slík form í mannlegum verkum, s.s. í grindverki, neti og sigti.