Á Íslandi gaf áður fyrr að líta einkennilegar byggingar úr grjóti, hlaðnar upp í hvelfingar eins og þær ættu að verða litlar kirkjur, en þær urðu aldrei kirkjur, heldur opin skjól fyrir skepnurnar sem fólkið lifði á. Nú eru þessi skjól íslenska fjárins horfin, aðeins örfáar rústir eftir. Fólkið sem ekur á hvæsandi bryndrekum sínum um fjöll og firnindi segir út um drekaaugun: Hvaða hraukar eru þetta?