Vegfarandi, á þessum steinum
voru eitt sinn fingraför forfeðra þinna,
fingraför á þusundum steina
þúsundum steina sem áttu að verða að
   hvelfingum
ekki glæstum, en lágum hvelfingum,
þar sem skepnur gátu leitað skjóls
í illviðrum.
Forfeður þínir byggðu engin háhýsi,
en reistu þessa griðastaði.

Tign náttúrunnar hefst
      við undrun mannsins

Haugar af grjóti og mold.
Og mennirnir fá hugmyndir sínar

Hátt svífur fuglinn yfir þögninni,
svo hátt að þú eygir hann ekki,
— hann er í huga þínum —
hátt uppi yfir auðninni.

Hver ert þú sem kallar?
Ertu í grjótinu eða fjárborginni
eða ertu tónn frá fiðlum háloftanna?
Jörðin dunar, fjöllin syngja
upp í himininn : Dansið vindar!

Stjarna að morgni
Steinn sem ljómar
grár gulur blár.
Landið losar svefninn.

Heiðin kemur í fang mér fjallið
kemur sólin
rís yfir fjallið hafið
kemur sólin drekkur
hafið heiðin er farin
fjallið er farið hafið
er farið sólin kemur
og heiðin
ég er.