Stærðfræði er einhvers konar samsett afurð mannanna sem felur í sér, sérstakan þankagang, sérstakt mál til að lýsa, skilja, meta og leysa margs konar vandamál eða viðfangsefni. Þessi sérstaki þankagangur er ekki meðfæddur heldur lærist í gegnum persónulega reynslu hvers og eins. Stærðfræði er þvi ákveðið fag eða grein sem þarf að læra.

Ef þessi skilgreining er tekin hátíðlega er forvitnilegt að velta því fyrir sér hvað ætti að einkenna nám og kennslu í faginu.

Það sem þegar er sagt í sambandi við skilgreiningu á námi (sjá "Hvað er nám") fellur vel að þessari skilgreiningu á stærðfræði sem fagi og námsgrein í skóla.  Sjónarmið hugsmíðihyggjunnar í þessu sambandi leggur áherslu á að stærðfræði sé numin á persónulegum nótum og kennslan taki ávalt mið af skilningi nemenda, þ.e. kennslan er nemendamiðuð og leitar- og samvinnunám er ríkjandi kennsluaðferð.  Eðli viðfangsefna í þessum vef, þ.e. hvers þau krefjast af nemendum er því lykilatriði.  Þess vegna höfum við reynt eftir megni að hafa viðfangsefnin "opin samvinnu- og samskiptaverkefni" sem bjóða upp á sem fjölbreytilegastar nálgunarleiðir.

„Þrauta-lausna-ferli", þ.e. það ferli sem á sér stað er nemendur glíma við opnar þrautir er mjög ákjósanlegur farvegur til að ögra nemendum á fjölbreytilegan máta. Slík viðfangsefni falla mjög vel að hugmyndum manna um tölvustutt samvinnunám, þ.e. áherslan er á að auka áræðni og þor nemandans til að takast á við viðfangsefni þar sem hann er sjálfur við stjórnvölinn.

„Mikilvægt er að skipulegja stærðfræðikennsluna þannig að nemendur þurfi að:

• beita umhugsun og eftirtekt
• setja fram tilgátur, prófa þær og draga ályktanir
• rökstyðja lausnaleiðir og túlka niðurstöður
• beita táknmáli og hugtökum stærðfræðinnar við skoðun sína á umhverfinu
• afmarka viðfangsefni og greina þau
• setja nýja þekkingu í samhengi við það sem þeir hafa lært áður
• efla sjálfstraust sitt og trú á eigin getu
• vera skapandi og tilbúnir að prófa nýjar leiðir
• ræða saman um leiðir og niðurstöður.“

Guðbjörg Pálsdóttir og Þórdís Sigurðardóttir 1992