Bókmenntir

Frá því að ég man eftir mér hef ég elskað bækur. Ég elti mömmu með Gagn og gaman þegar ég var lítil til þess að læra að lesa. Fjögra ára var ég orðin læs og síðan þá hef ég enga tölu á lesnum bókum. Ég vakti heilu og hálfu næturnar við lestur og hef þurft á fullorðinsárum að aðlaga mig venjum samfélagins sem þýðir auðvitað að ég verð að sofa á næturna. Þess vegna les ég minna en ég gerði en les samt eitthvað á hverjum degi. Ég vil nú ekki meina að ég sé alveg alæta á bækur, en ég útiloka ekkert í þeim efnum. Uppáhaldsbókin mín heitir ,,Daisy Fay and the miracle man" sem hefur verið útlagt á ástkæra ylhýra ,,Hvítt skítapakk og flekkóttur svertingi" og er eftir Fannie Flagg. Sú skrifaði líka bókina ,,Steiktir grænir tómatar" sem er frábær. Einu sinni ætlaði ég að nema bókmenntafræði en eftir að hafa setið einn áfanga í MH varð mér það ljóst að ég myndi síður njóta góðra bókmenntaverka ef ég væri alltaf að kryfja þau til mergjar. Þessi áfangi varð einnig til þess að ég er mun krítískari á bækur og hef ekki getað lesið ástarsögur síðan. Sem er náttúrulega allt í lagi.

Hreyfing og útivist

Þegar ég var barn hataði ég útivist og hreyfingu. Ég vildi bara vera inni og lesa bækur, svo átti maður aldrei almennilegan fatnað til útiveru. Engir kuldagallar til og það skásta að fara í föðurland innan undir gallabuxurnar. Foreldrar mínir gáfu mér skíði og skauta, sennilega til þess að ég færi stundum út. Ég hef síðan haft ánægju af því að skíða á gönguskíðum, skautana hef ég látið eiga sig í mörg ár. Ég er reyndar mjög lítið fyrir kulda og langar mikið að flytja til heitari landa, en hvort verður einhvern tíma af því, veit ég ekki.

Ég var ennfremur sem barn veik í fótum, með ilsig og snúin hælbein og fékk oft mikla verki í fætur og sérstaklega eftir hreyfingu. Á þeim tíma voru engir sjúkraþjálfarar þannig að eina leiðin var að fara ekki í leikfimi. Ég lærði ekki heldur almennilega að synda og var til 22 ára aldurs rammur antisportisti. En þegar ég eignaðist fyrsta barnið mitt, gerði ég mér grein fyrir því að ég vildi vera heilbrigð móðir á sál og líkama. Ég áttaði mig á tengslum líkamlegrar atorku og andlegrar vellíðunar. Síðan þá hef ég hlaupið reglulega, gengið, hjólað, verið í leikfimi og þreki og er hraustari og í betra líkamlegu ásigkomulagi en þegar ég var 18 ára (þó ég sé aðeins þyngri..hm..)

Ljósmyndun

Ég tek mikið af myndum vegna starfs míns sem fréttaritari Morgunblaðsins. Lengst af átti ég engar sérstakar græjur en hef núna eignast FUJI Z601 stafræna vél, sem ég skil sjaldan við mig nú orðið. Reyndar hef ég alltaf haft gaman af því að taka myndir og hef smellt af frá því ég var innan við 10 ára gömul. Mest þótti mér gaman taka myndir af fólki en núna finnst mér gaman að taka myndir af hverju sem er og hef næmt auga fyrir góðu myndefni. Því miður hef ég ekkert lært í ljósmyndun en fengið tilsögn á námskeiði fyrir fréttaritara.

Ferðalög

Eitt má fullyrða um mig og það er að átthagafjötrar hafa aldrei haldið í mig. Á unglingsaldri var ég tvö sumur í Svíþjóð og síðan skiptinemi í Bandaríkjunum. Ég hef ferðast um Norðurlöndin, Þýskaland, Frakkland, England, Skotland, Bandaríkin og Kanada en þó ekki eins mikið og ég hefði viljað. Því miður hef ég líka minna ferðast um Ísland en ég vildi en hef þó farið hringinn. Stendur til bóta. Ég bjó í sjö mánuði í Árósum í Danmörku og hef á Íslandi búið í Dölunum, á Snæfellsnesi, í Reykjavík, í Kópavogi og nú seinast í Borgarnesi. Og hver veit hvert ég flyt næst?

Menntun

Ef ég fengi að ráða myndi ég alltaf vera í námi. Ég hef áhuga á svo mörgu og langar til að læra svo margt. Ég er með BA próf í mannfræði og B.Ed próf auk diplomaprófs í stjórnun, en ég hef ekki bara áhuga á eigin námi heldur líka annarra. Þess vegna er ég kennari og finn mig afar vel í starfi. Ég hef brennandi áhuga á skólamálum -nánast öllu sem við kemur menntun og kennslu. Skemmtilegast finnst mér að kenna lífsleikni og sérkennslu.

Vefsíðugerð

Vefsíðugerð er áhugamál sem ég hef lítinn tíma fyrir en er spennandi viðfangsefni. Bæði til nota í skólastarfi og kennslu, en líka til einkanota eins og þessar síður mínar sína.

Mannfræði

Ég hef svo lengi sem ég man eftir heillast af framandi þjóðum og þegar ég var lítlil var uppáhaldsbókin mín ,,Gull og grænir skógar" en á heimilinu gekk hún undir nafninu ,,Tippakallabókin". Systkini mín telja reyndar að mannfræði áhugi minn sé þaðan sprottinn. Eina ástæðan fyrir því að ég fór ekki út í vettvangsrannsóknir og doktorsnám í Mannfræði er að erfitt er að skapa sér atvinnu innan þessara fræða. Eins er erfitt að stunda rannsóknir með 4 börn í eftirdragi. Nánara mannfræðinám bíður ellinnar.

Krosssaumur/útsaumur

Ég fékk æði 1997 sem ég hef því miður ekki haft tíma til að viðhalda og eftir mig liggja svo sem engin ódauðleg afrek á þessu sviðinu. Það vill bara þannig til að þetta er eina handavinnan sem ég get gert skammlaust. (Ég kann ekki einu sinni að prjóna sokka).

til baka

©2003 Guðrún Vala Elísdóttir