Oddhent telst ljóð vera ef annar bragliður allra ljóðlina ríma við endarím frumlína.

Vísnaþraut ég vonda hlaut

vaskur þaut í brasið

heilann braut en hugsun þraut

hnugginn laut í grasið  

Matur lokkar fagran flokk

fær er kokkamaður,

enginn okkar stjórnar strokk

né stígur rokkinn glaður

Völlum á æ standa strá
stör er hjá í felum
orf og ljá nú engir sjá
allir slá með vélum

Kvinnan góðan yrkir óð

er hún fróð um listir

síðan fljóðið semur hnjóð

sjálf í ljóðin þyrstir.

Allvel hér nú húsin ver

halur sver og undinn

góður er þá góla fer

geysi þver hans lundin.

Öðrum býður örg í stríð

ekkert líður svanninn

oft á tíðum yrkir níð

aldrei blíð á manninn.