|
Hesturinn
á sína þróunarsögu
rétt eins og maðurinn. Hann er talinn eiga uppruna sinn
að rekja til dýrs sem lifði í Ameríku
fyrir 75 milljónum ára. Þetta dýr
var álíka stórt og meðalhundur með
fjórar fætur og fimm tær á hverjum fæti.
Með tímanum breyttist umhverfið, frumskógar
urðu að gresjum og jarðvegur var ekki eins blautur og
áður. Í kjölfarið þurftu
dýr að aðlaga sig að breyttu umhverfi. Þetta
áðurnefnda dýr þurfti ekki lengur á
fimm tám að halda til að komast um blautlendi og
fækkaði þeim smám saman og að lokum var
aðeins ein tá eftir eða hófur. Tennur
urðu sterkari og hálsinn lengdist til að hann næði
betur til jarðar. Á gresjunum voru dýr berskjaldaðri
gagnvart rándýrum en í frumskógunum.
Eitt af varnarkerfum var að staða augnanna breyttist svo
þau sáu betur allan hringinn og rándýr
komu síður á óvart.
Fyrir
milljón árum er talið að hesturinn hafi svo
verið búinn að fá á sig það
útlit sem við þekkjum hann á í dag.
Hestategundum mátti skipta í þrjá meginflokka:
- Asíuhesta,
- Tarpana
frá Austur Evrópu og
- þungbyggða
skógarhesta Equus Silvaticus.
Segja
má að þeir síðast töldu hafi orðið
grundvöllur hestakynja í heiminum. Nokkrar undirtegundir
voru einnig til bæði úr flokki smáhesta
og venjulegra hesta.
Hesturinn
lifði villtur og litu menn á hann sem hvert annað
veiðidýr þar til fyrir um 6000 þúsund
árum þegar fyrstu mennirnir fóru að temja
þá en þá voru menn löngu farnir að
temja hunda, kindur og hreindýr.
Hirðingjar
í Asíu sem flökkuðu um í hópum
á milli svæða eru taldir fyrstir til að temja
hesta. Þeir byrjuðu á að flytja búslóðina
á hestunum og beita þeim fyrir tvíhjólavagna.
Síðan fóru þeir að nota hestinn til
reiðar sem gerði þeim m.a. kleift að fara víðar
yfir. Þessi nýja aðferð, að temja
hesta, breiddist svo út um víða veröld og
skipti stórum í samgöngumálum og útbreiðslu
menningar frá einum stað til annars. Hesturinn var einnig
mjög vinsæll í hernaði og var strax talin
mjög verðmætur. Hann var tignaður víða
og iðulega grafinn með húsbændum sínum,
einkum ef þeir voru höfðingjar eða konungar.
|