Á þessari síðu er að finna hestavísur, sögur af hestum og myndir.  Fyrst er þó bæn hestsins sem hestamenn ættu að lesa yfir.

Myndir
Það er gaman að teikna myndir af hestum en fyrir flesta er það ekki sérlega auðvelt.  Með því að skoða hesta og æfa sig að teikna þá, er hægt að ná góðum árangri.  Hér til hliðar er mynd eftir 9 ára strák.

Áður fyrr létu konungar og aðrir fyrirmenn gjarnan mála myndir af sér á hestum sínum.

Á vef Listasafns Íslands má sjá mynd af hestum eftir Jón Stefánsson.

Vísur
Til eru margar vísur um hesta.  Hér eru nokkur sýnishorn.

Vísuna um Skjóna er að finna á Netinu, kvæðið um Ólaf Liljurós, auk þess má finna hestavísur eftir ýmsa höfunda.

Sögur
Til eru margar sögur af hestum, tryggð þeirra, þoli og ratvísi.  Hér er að finna tvær.

RATVÍSI
Sveinn Pálsson var læknir um síðustu aldamót og eitt sinn um vetur þegar hann var á ferð austur fyrir fjall dettur hann af baki og missir meðvitund. Þegar hann rankar við sér stóð hesturinn yfir honum og var að ýta í hann eins og til að vekja hann. Sveinn ætlaði þá að standa á fætur en gat það ekki því fæturnir voru dofnir af kulda. Þegar hesturinn sá það, lagðist hann niður svo að Sveinn gat brölt á bak. Það var hríðarbilur og læknirinn vissi ekkert hvar hann var og lét hestinn ráða. Fór hesturinn svo hratt að Sveinn þurftir að hafa sig allan við til að halda sér á baki, og létti ekki ferðinni fyrr en hann kom á hlað á einhverjum bæ þar sem hann fékk hjálp. Sveinn þakkaði hestinum fyrir að bjarga lífi sínu og kvaðst seint mundi heyra þær sögur af viti hesta, sem hann ekki tryði.

SUNDREIÐ
Hér áður fyrr voru engar eða fáar brýr og þurftu hestar oft að vaða og synda mikið klyfjaðir yfir straumharðar ár sem reyndi mikið á krafta þeirra.  Þeir sem bjuggu við miklar ár þurftu að eiga góða vatnahesta en svo voru þeir hestar kallaðir sem fóru öryggir yfir árnar.

Kona sem átti heima við staumharðar ár í Skaftafelli segir svo frá: "Vatnahestarnir voru dásamlegar skepnur. Þeir stóðu fótvissir og öruggir þótt mórautt straumvatnið væri á síður, jafnvel á herðatopp. Þeir óðu ótrauðir á meðan þeir náðu botni, en gripu þá sundtökin þegar enn dýpkaði. Þessir vatnahestar voru kannski ekki miklir vatnahestar í fyrsta sinn en vöndust því að beita sér og urðu svo smám saman öryggir og traustir, en einstaka hestar þóttu bera af í þessu efni, voru afrekshestar."

Ferðir yfir stór vötn og miklar ár tóku kannski upp undir 2 klukkustundir og áttu knaparnir líf sitt undir því að hesturinn náði landi. Sérstakar eru frásagnir af mönnum sem sundriðu út í sjó til að ná í einhvern varning í skip eða yfir heilu vötnin. Til að sundið væri léttara fyrir hestinn fóru menn stundum af baki, héldu í ístaðsólina og létu hestinn þannig flytja sig til lands.

Hér má lesa sögu um Fölskva, eftir Þorgils gjallanda.