Skjóni

Fjalladýrð og frelsi hlaut hann
folinn, strax í vöggugjöf.
Ærsla, leiks og yndis naut hann,
ungum verður fátt að töf.

Þó að vetur þyldi strangur

þulur snjóa og vægði ei,

annað þekkti ei útigangur,

ekkert vissi um skjól né hey.

Fjögur ár var frelsis notið,

fagnað vori og sumaryl,

aldrei neinum lögum lotið,

lífið allt, - að vera til.

Færður var úr heiðahögum,

haldinn ótta og frelsisþrá.

Mátti lúta mannalögum,

miskunn enga var að fá.

Víst þeir ekki veittu frestinn,

vafinn böndum féll á jörð,

beisluðu síðan baldna hestinn,

blóðið litar mélin hörð.

Aflið – folans einu rökin-

aðeins hlaut þar spott og háð.

Ekki brugðust eyrnatökin,

aumra manna þrautaráð.

Aldrei síðan aftur gleymir

ógn og kvöl, sem nísti hann.

Æskufrelsið alltaf dreymir,

engum manni treysta kann.

(Pálína Þorsteinsdóttir).