Undirstöðuatvinnuvegir eru allir nátengdir umhverfinu á einn eða annan hátt. Námuiðnaði fylgir mikil mengunarhætta auk þess sem auðlindirnar eru óendurnýjanlegar og því takmarkaðar. Landbúnaður, fiskveiðar og ferðamannaþjónusta byggja afkomu sína á góðu ástandi vistkerfisins. Landbúnaður krefst regns og frjós jarðvegs, fiskveiðum stafar hætta af ofveiði og mengun hafsins og ferðamenn koma einkum til landsins til að skoða villt dýralíf og stórbrotið landslag. Skynsamleg auðlindastjórnun er því mjög mikilvæg í Namibíu.

Þótt Namibía sé með strjálbýlustu löndum heims glíma íbúar þar engu að síður við umhverfisvandamál samfara örri fólksfjölgun. Aðskilnaðarstefnan, sem fól í sér að úthluta landskikum til svartra og banna þeim að búa á öðrum stöðum, hefur leitt til þess að mikill fjöldi fólks býr á litlum, afmörkuðum sameignarsvæðum. Ágangur á land á þessum svæðum er mikill. Skógareyðing er til dæmis alvarlegt vandamál í þéttbýlum svæðum eins og Ovambo í norðri.

Annað vandamál samfara mikilli fólksfjölgun á ákveðnum svæðum er vatnsskortur. Eins og fyrr segir er landið eitt hið þurrasta í Afríku og skortur á vatni er talin ein meginhindrun þróunar þar. Óhagkvæm vatnsnotkun hefur enn bætt á vandann. Stærstur hluti hins verðmæta vatns er nýttur í áveitur örfárra plantekra, búgarðar eru næstir á lista, þá vatn til notkunar í heimahúsum í borgum en vatnsnotkun heimila í sveitum og þorpum rekur lestina. Vatnsnotkunin er í litlu samræmi við mikilvægi hvers þáttar. Plantekrurnar skila til að mynda litlu í þjóðarbúið og skapa fá atvinnutækifæri.
(©ÞSSÍ)

Forsíða --- Efst á síðu --- Verkefnaskil --- Nemendasíða --- Umræður