Velt vöngum
Ástin, lífið, lífseindin, eigindin
þráði félagsskap,
sameiningu.
Hún skein (var geisli) og var út
um allt.
Til að geta snert næstu eigind,
urðu þær að læra aga
og tjáningu..
Móðirin og faðirinn tóku sig til,
og spunnu úr orkunni efnisþráð,
og prjónuðu sokk.
Það voru himnarnir með
vetrarbrautum, stjörnum,
sólkerfum, sólum, plánetum og
lífi.
Lífið lék sér í efninu, settist að
í efninu, (kökuforminu).
Eftir mikinn leik urðu til
einfrumungar sem léku sér saman.
Þeir lærðu ballett, sýndu fjölda
sýninga eins og hópur íþróttamanna og kvenna.
Ljósið lýsti upp sannleikann,
skuggarnir hurfu og þá kom traustið.
Þegar aginn og samleikurinn var
orðin algjör, urðu fjölfrumungar til.
Þeir gátu tjáð sig mun betur,
aginn og leiknin varð að sambúð.
Hver eind þjónaði sínu hlutverki
og sköpunarverkið var stöðugt.
Plöntu
og dýralífið varð til.
Allt byggðist á ást, aga og
þrautseigju.
Ef nögl vildi vera eyra, fór allt
í vitleysu.
Nú er talað um framþróun, næsta
skref.
Fjöldi af eigindum, sálum,
einstaklingum, fullum af ást, aga og þrautseigju,
tilbúnir að ganga inn í
kristlíkaman.
Upplifunin þar býður upp á nýja
skynjun, og þá birtist nýr heimur,
sem okkur er ekki fært að lýsa,
eða skilja.
Erfitt gæti reynst að lýsa litum
fyrir þeim sem er litblindur.
Það er eins og einfrumungur,
fjölfrumungur eða ormur,
án eyrna og augna, reyndi að lýsa
umhverfi,
og lífi mannsins í dag.
Við mannfólkið þurfum leiðbeiningu
til að feta þessa slóð.
Hver sem
tekur ekki við Guðs ríki eins og barn,
mun aldrei
inn í það koma, var okkur sagt.
Egilsstaðir, 24.11.2009