Góðir Íslendingar

        Þetta virðulega ávarp hefur hljómað og borist að eyrum okkar á hátíðastundum þessarar þjóðar. Mér datt það svona í hug, hvort þetta ávarp yrði notað, þegar ráðstefna kláhundanna verður sett, ráðstefna, sem er víst engin ráðstefna, ekki kaupstefna og skv. seinustu fréttum saklaus vetrarskemmtun ,,sunnudagaskólabarna”.

Hvað skyldi nú klám annars vera?  Sögnin klæma er að tala illa um, óvirða í orðum.[1] Klám er klúryrði, illa unnið verk, e-ð þröngt slímkennt, e-ð, sem loðir við, slímkennd óhreinindi.[2]  Skv. þessu er ekkert í ísl. tungu, sem er jákvætt í orðinu klám.

Til eru þeir,  já oftast þeir, sem reyna að verja fyrirbærið og athafnir, sem undir það flokkast. Þá er gjarna reynt að klæða hið klúra í fagran og aðlaðandi búning, smink, slæður, liti og flatterandi ljós. Undir leiktjöldum þessum leynist svo óþverrinn og ógeðið. Syndin er lævís og lipur!

Það er ögrandi spurning hvort klám samræmist kristinni trú, kristnum boðskap. Svarið vefst svo sem ekki fyrir mér, klám samræmist ekki kristnum skilningi á mannlífinu.

Ein afsökun klámhundanna (orðið sótt í orðsifjabók um þá sem stunda klám) fyrir athæfi sínu er, að allt klám sé ekki af hinu illa. Þessu er til að  svara, að detti einhverjum það í hug, þá er sá hinn sami að rugla saman heilbrigðu kynlífi, þar sem ást og virðing er í hávegum haft. Einmitt þetta er vandinn, að það skuli vera til fólk, sem ekki greinir þarna á milli. Það er okkar hlutverk, sem stundum trúboð, að sjá til þess, að þarna sé greint á milli. Klám er ofbeldi, heilbrigt kynlíf með gagnkvæmri virðingu, hlýju og ábyrgð er eðlilegt.

Klám er gróflega vanmetið kynferðislegt ofbeldi. Það er stundað með ábata að markmiði, það er stundað til að ala á því versta, sem í manninum býr,  það er stundað í tillitsleysi og afleiðingin er eyðilegging. Vald er miðlægt atriði í klámathæfinu. Beitt er miskunnarlausu valdi og þar með er til orðið fórnarlamb, sem oftast er kona eða barn. Ein nauðgun eyðileggur manneskju. Síendurtekið nauðungarkynlíf  þurrkar út persónuleika, brýtur niður sjálfstraust, drepur eðlilegt tilfinnigalíf.  Auðvitað geta fórnarlöm klámsins lifað áfram, en allt það fína, viðkvæma og ljúfa í karakternum er dautt.

Sú er þetta ritar starfaði um tíma í barnavernd erlendis. Því starfi fylgdi það, að hún þurfti að vera viðstödd yfirheyrslur lögreglu á börnum, sem beitt höfðu verið klámofbeldi. Það eru erfiðustu störf, sem hún hefur unnið. Eitt sinn var átta ára telpa í yfirheyrslu. Hún hafði verið fórnarlamb klámhunda. Hún var nánast dofin, átti erfitt með að tjá sig, átti hroðalega bágt. Hún sagði þó frá, notaðar voru brúður til að hjálpa henni. Það verður að viðurkennast, að undirrituð þurfti endurtekið að biðja um, að yfirheyrslan yrði stöðvuð til að geta jafnað sig og ekki var hún þolandi í nokkrum skilningi, einungis áheyrandi. Í lok yfirheyrslunnar var telpan spurð. ,,Hvað er það versta við þetta allt saman?” Þessi litla, granna telpa svaraði umsvifalaust: ,,Þessi vonda lykt af þessu hvíta, sem rann niður lærin á eftir.”

Góður Íslendingur! Hafirðu haft jákvætt  mat á klámi og afleiðingum þess, ertu þá ekki til með að endurmeta þá afstöðu, því þitt barn eða barnabarn gæti orðil næsta fórnarlamb?