Stundum er eins og það þyki ekki nógu "fínt" hjá einhverjum sem kallar sig "alvöru" tónskáld, að semja danstónlist. Samt er eins og öll árin í "klassíska" geiranum hafi ekki náð að bæla þennan fiðring sem maður fær þegar tímaatburðir tónlistarinnar (eins og maður kallar þetta á fínu máli) falla inn í þetta eina sanna "bít" og stóra táin fer að sveiflast með, alveg ósjálfrátt og óviðráðanlega. Það er því ekki seinna vænna en að drífa í að semja dálitla danstónlist. Í takt við tíðarandann er hún náttúrulega hátæknivædd, svo hátæknivædd að tölvan sjálf er látin um að fylla inn í smáatriðin. Annað væri enda óverjandi á tímum þar sem sjálfvirknin ræður ríkjum og fólk ætlast til þess að hafa sem allra minnst fyrir hlutunum.