Minnigar um sand og gróðurlítið þorp

Anna Lúthersdóttir

Anna flutti frá Reykjavík til Þorlákshafnar 15. desember 1974 með fjölskyldu sinni, eiginmanni og þremur börnum. Henni fannst Þorlákshöfn lítið og fallegt þorp, dálítið svart, dökkt og gróðurlítið. Hún rifjar upp þegar hún starfaði sem kennari við barnaskólann og krakkarnir teiknuðu alltaf stór og mikil hús en agnarsmá blóm í kringum húsin.

Áður en fjölskyldan flutti til Þorlákshafnar höfðu Anna og Jón, maður hennar, fest kaup á fokheldu húsinu. Hjónin notuðu helgarnar til að vinna í húsin og það fyrsta sem þau þurftu að gera þegar þau komu á föstudögum var að sópa sandinum burt úr húsinu, en það var alltaf fullt af sandbingjum, því sandurinn smaug alls staðar inn.

Anna sagði að systir hennar, sem bjó í Reykjavík, hefði komið í heimsókn um vorið og orðið miður sín og sagt við þau: „Er ekki í lagi með ykkur að grafa ykkur hérna niður. Það þyrmdi yfir mig að keyra sandinn.“ Systur hennar fannst staðurinn óbyggilegur og þegar Anna heimsótti hana í Reykjavík kvaddi hún fjölskylduna ævinlega með þessum orðum: „Eruð þið að fara í þetta svartasta helvíti“.

Systir Önnu er löngu hætt að kveðja með þessum orðum og kemur oft í heimsókn til Þorlákshafnar og finnst ótrúlegt hvað staðurinn hefur tekið miklum breytingum, hvað gróður og snyrtimennsku varðar.

Sjá heimildaskrá.
Mynd: Sigríður Guðnadóttir