|
Tækniraunir.
Ég hafði ákaflega litla reynslu af tólum og
tækjum. Komst upp með að láta aðra sjá
um tæknimálin fyrir mig, þó ekki væri
annað en að kveikja á myndbandstækinu, sem vafðist
stundum fyrir mér. Þetta er sjálfsagt angi af prinsessukomplexum
og stundum finn ég enn fyrir bauninni. Þetta átti
ekki bara við á heimavígstöðvum heldur teygði
anga sína út í skólann. Maður var hlaupandi
á skólagöngunum í von um að finna einhvern
karlpening (þvílíkt og annað eins! – ég
dauðskammast mín) sem gæti komið þessu eða
hinu tækinu í gang. Ég hafði vanmáttarkennd
gagnvart tölvum, en langaði að geta nýtt mér
þetta tæki fyrir mig prívat og í kennslunni.
Til að gera langa sögu stutta þá gat ég
ekki lengur unað við þetta ástand, ég varð
að vakna upp af þyrnirósarsvefninum og snúa
vörn í sókn.
Tölvunám.
Aldamótaárið lagðist vel í mig og ákvað
ég að sækja um launað námsleyfi og nota
það til að læra á tölvu. Ég fékk
leyfið og byrjaði í tölvukennaranámi við
Rafiðnaðarskólann í Reykjavík. Þar
lærði ég á Office forritin og sat í tímum
fjóra morgna vikunnar veturinn 2001-2002. Þetta var mikil
vinna og tók svo sannarlega á hálfrar aldar gamla
konu. Þetta var sérlega skemmtilegur vetur og lærdómríkur.
Það er ekki of sögum sagt að nýr heimur hafi
opnast fyrir mér. Mjög spennandi heimur. Ég fékk
einhvers konar frelsistilfinningu, fannst ég vera laus úr
álögum, fór að treysta á sjálfa
mig og pældi í gegnum handbækur um hin og þessi
forrit enda var það liður í náminu. Skólasystkinin
mín voru betri en enginn; allt kennarar með mismikla tölvureynslu
og kunnáttu að baki. Þarna fór fram samvirkt
nám og jafningjafræðsla.
Tæknieign.
Þetta haust fór ég og keypti fyrstu tölvuna
mín. Reyndar hafði ég tveimur árum fyrr keypt
gamla tölvu sem dróg úr mér alla löngun
til að setjast niður og hefja uppgötvunarnám, því
tölvan var mjög dyndótt og ekki hægt að koma
neinu tauti við hana; karlmaður dugði ekki einu sinni til.
Það urðu sem sagt straumhvörf í lífi
mínu þegar ég eignaðist nýja tölvu
og lærði á hana fyrir hálfu öðru ári.
Þegar mér stóð til boða tölvukennsla
í Álftamýrarskóla stökk ég á
tilboðið eftir nokkra umhugsun, því ég vissi
að maður lærir mest á því að kenna
öðrum. Það eru fljót upptalin tækin
hér á heimilinu fyrir utan heimilistækin. Það
er náttúrlega tölvan og prentari. Við erum með
ISDN tengingu. Við eigum myndavélar og höfum aðgagn
að stafrænum myndavélum í vinnunni. Hver fjölskyldumeðlimur
á GSM síma. Ég fékk minn fyrir tveimur árum
en mér fannst ég ekkert þurfa á honum að
halda en hann hefur komið í góðar þarfir
á ferðalögum mínum milli Þorlákshafnar
og Reykjavíkur.
Tölvunotkun.
Heimilisfólkið notar tölvuna en það verður
að segjast eins og er að ég einoka hana nokkuð, enda
í fjarnámi við framhaldsdeild Kennarháskólans
í tölvu- og upplýsingatækni! Tölvan er
notuð af heimilsifólkinu til að vinna í ritvinnslu,
fara á Internetið til að leita sér upplýsingar
um ýmis málefni, skipuleggja ferðalög innan-
og utanlands, senda tölvupóst og síðast en ekki
síst til athuga stöðuna á bankareikningnum. Fyrsta
skipti sem ég keypti eitthvað í gegnum Netið var
að kaupa burt auglýsinguna af dagbókinni minni á
blogspot.com í upphafi námskeiðsins: „Nám
og kennsla á Netinu“. Ég hef hlaðið niður
fríum forritum af Netinu á tölvuna mín og
í skólanum. Tölvupóstinn notum við mikið
og ekki síst til að hafa samband við vini og kunningja
innan- og utanlands. Samskipti við „skiptinemasytur“
mína sem legið höfðu niðri í nokkur ár
komust aftur á í gegnum tölvupóst.
Fyrstu vefsíðuna gerði ég vorið 2002 í
Rafiðnaðarskólanum.
Fyrstu
kynnin.
Fyrstu kynni mín af tölvum hafa sennilega verið þegar
ég byrjaði að kenna í Hvammshlíðarskólanum
á Akureyri árið 1990 (til1995) sem er sérskóli
fyrir þroskahefta. Þar voru til þrjár tölvur
sem notaðar voru fyrir kennsluforrit sem geymd voru á stórum
disklingum sem líktust einna helst mynbandsspólum. Ein
tölva var á skrifstofunni. Ég fór á
fyrirlestur hjá Pétri Þorsteinssyni á Kópaskeri
og fræddist um Íslenska menntanetið og heyrði minnst
á Láru Stefánsdóttur! Við vorum nokkrir
kennarar í Hvammshlíðarskóla í nokkurs
konar fjarnámi saman og sátum í kringum eina tölvu
og vorum að læra að fara á Internetið og leita
af bókatitlum á bókasafni Háskóla
Íslands og senda tölvupóst. Ég man bara að
þetta var þvílíkt torf. Í minningunni
finnst mér ég hafa verið meira áhorfandi en
þátttakandi enda gátum lítið notað
þetta grúsk okkar þar sem enginn okkar átti
tölvu til æfa sig á.
Ég
gleðst yfir að nú skuli ég vera orðin virkur
þátttakandi, þó seint sé, í
upplýsingasamfélaginu, sem mér finnst afar spennandi
og skemmtilegt. Betra er seint aldrei.
Besta hrós sem ég hef fengið í lengi var þegar
einn lítill 11 ára gaur sagði við gangavörðinn
í Álftamýrarskóla: Veistu að hún
er tölvukennari og er amma! ...svo keyrir hún frá
Þorlákshöfn á hverjum degi!
 Framtíðarsýn-
tæknilegar aðstæður mínar árið
2013.
Á
heimilinu.
Tæknilegar
aðstæður mínar eftir áratug verða þannig
að ég verð komin með í lófann tæki
sem sameinar síma og tölvu og með beina tengingu við
móðurtölvu og Internetið, þannig að ég
get haft samband við umheiminn hvar sem ég er stödd
og aflað mér upplýsinga og náð sambandi
við hvern sem er, hvar sem er. Á heimilið verður
komin fyrirferðarlítil fartölva eða tölvur
og hraðvirkur prentari, starfæn myndavél sem hægt
er að taka á hreyfimyndir og venjulegar myndir.
Í
skólanum.
Í
skólanum verður hver nemandi með sína eigin tölvu,
þar sem hann hefur í; stundartölfluna sína,
dagbók, námsáætlanir og námsefni.
Samskipti kennara og nemanda fara að stórum hluta fram í
gegnum tölvu. Hver nemandi fær námsefni við sitt
hæfi og kennarinn fylgist með vinnu hans og verkefnaskilum
í gegnum tölvuna. Í stað þess að kennarinn
gangi um gólf til að fylgist með hvernig námið
gegnur hjá nemendum og aðstoði þá, situr
hann fyrir framan tölvuskjáinn sinn fylgist með framvindu
náms þeirra og aðstoðar eftir þörfum
í gegnum tölvuna.
Innra
eftirlit skólans verður að finna í gagnabanka
lófatölvu kennarans þar sem hann getur athugað
hvort markmiðum skólanámskráarinnar sé
náð, hvort kennsluáætlunin standist. Skólastjórnendur
halda utan um innra eftirlitið og geta fylgst með því
hvort áætlunum og markmiðum sé framfylgt. Ef
afleysingarkennari þarf að koma inn í bekkinn þá
á hann að geta áttað sig á hvar nemendur
eru staddir í náminu og hvað er framundan. Verkefnaskil
og próf verða öll á rafrænu formi og tölvan
sér um að meta árangur nemenda út frá
þeim upplýsingum sem þar eru geymdar.
Þrátt
fyrir miklar tækniframfarir á síðustu áratugum
og næstu, er ég sannfærð um að undratækið
tölvan kemur ekki í stað góðs kennara.
Heim
Skilasíða
Efst
á síðu
©Sigríður
Guðndóttir
|
