Tæknisaga og -búnaður Sólveigar Friðriksdóttur
Ég er tölvukennari við Verzlunarskóla Íslands og stunda nám við framhaldsdeildina í KHÍ og HÍ og er einnig að bæta við mig í íslensku í HÍ. Ég útskrifaðist frá Versló 1969 og sem kennari frá stúdentadeild KHÍ vorið 1971. Ég kenndi við grunnskóla í átján ár og hef kennt við VÍ frá 1985. Ég hef kennt á tölvur frá 1985, vá þetta er orðið ansi langur tími! Maðurinn minn heitir Guðmundur og ég á þrjú uppkomin börn og fjögur barnabörn. Tvö þeirra búa á Húsavík, eitt í Hollandi og það fjórða í Danmörku.
Tæknimálin hafa alltaf verið í brennidepli hjá mér, ef svo má segja. Ég hef kennt á tölvu frá 1986 og er búin að vera með tölvu u.þ.b. frá þeim tíma og hef notað tölvupóst síðan þá. Í skólanum hjá mér eru fimm kennslustofur með tölvum til að kenna í, allar nettengdar og allir, nemendur og starfsmenn, hafa aðgang að neti og pósti. Síðan eru nokkuð margar tölvur í vinnuaðstöðu kennara þó alltaf vanti fleiri. Það sem mér finnst helst vanta á vinnustaðinn núna eru fleiri fartölvur en kennarar verða sjálfir að kaupa sér fartölvur ef þeir hafa áhuga á því og einnig að fleiri kennarar taki tæknina í sínar hendur.
Heima er ég ekki með hraðvirka tengingu og ekki sítengingu og finn dálítið fyrir því núna. Við notum Internetið töluvert en ekki mikið til að versla nema þá helst með flugfarmiða, erum með heimabanka en notum hann ekki alltaf. Ég er að vinna að minni eigin heimasíðu um þessar mundir, hef ekki verið með neina virka sjálf þó langt sé síðan ég bjó til slíkar síður. Ég bjó t.d. til eina síðu um bútasaum fyrir u.þ.b. ári síðan í áfanga í Háskólanum. Það er nokkurs konar upplýsingasíða um allt mögulegt er lýtur að bútasaum.
Tölvupósturinn og önnur samskiptatæki eru hins vegar mikið notuð til að hafa samband við fjölskyldumeðlimi ekki síst þar sem þeir eru margir búsettir úti á landi og erlendis og segja má að samskiptin séu mikil á þann veginn en síminn samt notaður líka mikið .
Á heimilinu er til prentari, stafræn myndavél og upptökuvél, einkum notuð af eiginmanninum. Við hjónin erum bæði með GSM-síma þó maðurinn minn hafi verið með slíkan síma mun lengur en ég eða frá því að þeir komu fyrst á markaðinn. Þessir símar eru óspart notaðir og þar sem allir aðrir fjölskyldumeðlimir eru líka með þessa síma er auðvitað auðvelt að ná til þeirra á þann mátann. Svo virka þeir sem minnisbækur, símaskrá, klukka, vekjari o.fl. Hvernig fór maður að á árum áður??
Ég geri mér ekki alveg grein fyrir þróuninni framundan í öllum þessum tæknimálum en eitt er víst að hún er svo hröð að miklar breytingar eiga eftir að eiga sér stað á næstu 10 árum, s.s. þráðlausar tengingar á flest tækin hjá okkur og kostnaðurinn við þetta allt hlýtur að minnka, vonandi!!