Fyrstu kynni af tölvum
Fyrstu kynni mín af tölvum voru í Verslunarskóla Íslands veturinn 1978-1979. Ég var þá á lokaári mínu og hafði valið námskeiðið stærðfræði/rafreiknar. Skólinn átti eina forláta Commodore tölvu sem geymd var í sérstöku herbergi í kjallara gamla skólans. Kennslan var aðallega bókleg en ég man eftir nokkrum ferðum sem við fórum hópurinn til að berja gripinn augum og kennarinn sýndi okkur eitthvað. Vann á sumrin í Landsbankanum í Rafreiknideildinni þar sem öll gagnaskráning fór fram. Þar voru tölvur í stórum herbergjum.

Tölvur í kennslu
Síðan voru það Atari tölvurnar sem voru svona aðallega leikjatölvur sem ég kynntist er ég kenndi hjá Tölvuskólanum 1982. Ritvinnslu kynntist ég seinasta árið mitt í Kennó 1982-1983 en þá var ég ásamt vinkonu minni að skrifa lokaritgerð um tölvumálið Lógó. Dr. Jón Torfi Jónasson dósent/prófessor í Hí var leiðbeinandi okkar og hann sýndi okkur helstu möguleikana í því sambandi á tölvu Háskólans. Þá var ritvinnslan í þá veru að margvíslegar skipanir voru settar inn í textann til að fá fram rétta útlitið. Kannski soldið svipað og HTML málið er. Þetta þótti mikil nýjung á þeim tíma og við mjög stoltar með útkomuna. Unnum á útstöðvum í einni byggingu Háskólans og svo var prentað og útprentunin gerðist einhvers staðar í allt öðru húsi.

Ég byrjaði síðan að kenna á tölvur 1983 við Verslunarskóla Íslands. Fjórum árum eftir að ég útskrifaðist þaðan. Þá var til heil tölvustofa með tölvum. (fjórum árum fyrr aðeins ein tölva) Kenndi ritvinnslu og Basic-forritun. Á þessum tíma kenndi ég líka á tölvur eða frekar notkun tölva í kennslu við KHÍ og fór svo í frekara nám til Bandaríkjanna (1985-1986) Þar kynntist maður enn margvíslegum möguleikum. Einn vinur minn þar átti geisladiska með lögum. Var hættur að kaupa vinílplötur. Mér þótti þetta frekar skrítið og hafði litla trú á að þetta breyttist eins hratt og raun bar vitni. Við Háteigsskóla varð ég umsjónarkennari þar sem fáar tölvur voru til en ég með ýmsar hugmyndir að notkun í kennslu. Reddaði mér einni og einni tölva að láni frá góðviljuðum fyrirtækjum og vann að ýmsum tölvusamskiptaverkefnum. Þetta var 1989-1993.

Tölvupóstur og Netið
Ég man ekki nákvæmlega hvenær ég sendi fyrst tölvupóst. Sennilega var það útí í Bandaríkjunum og svo hjá IBM er ég vann þar frá 1986. Þá átti ég í samskiptum við skóla í Danmörku. Þegar Íslenska menntanetið varð til fékk ég netfang þar og hef haft síðan. Ég held það hafi verið 1988, eða hvað?

Síðan hefur maður verið viðloðandi tölvur og möguleika þeirra. Tæknin hefur eflst á öllum sviðum og möguleikarnir eru stórkostlegir. Eftir að yngsta dóttir mín fæddist 1993 hef ég verið minna virk varðandi tölvumálin. Á þeim tíma kom Netið og ég man hvað ég var spennt þegar ég var að kynna mér það fyrst en ég varð fyrir hálfgerðum vonbrigðum, hélt að um væri að ræða eitthvað sem væri mun gagnvirkara en ekki bara svona eins og að fletta í bók. Síðan hefur reyndar orðið mikil þróun og ég hef notað Netið mikið við upplýsingaleit varðandi sjúkdóm dóttur minnar. Hún er eina barnið hér á landi með þennan sjúkdóm og með aðstoð Netsins komst ég í samband við foreldra í Bandaríkjunum sem eiga börn með samskonar sjúkdóm. Það hefur verið mikil hjálp í því og Netið skipti sköpum í því sambandi. Það er ekki spurning að Netið getur rofið einangrun fólk og við fáum möguleika á að nálgast margt sem var ógerlegt eða mjög erfitt áður. Ég hef ekki búið mér til vefsíðu fyrr en nú.

Heimilið:
Á heimilinu eru 4 tölvur í virkri notkun. Við erum við ADSL tengingu. Heimilistölvan sem ég nota er 2 og hálfs árs og eitthvað uppfærð. Ég nota hana fyrir mína vinnu, dóttir mín 12 ára notar hana líka aðallega fyrir MSN, ritgerðarvinnu og einhverja leiki. Maðurinn minn notar hana stundum til að tengjast sinni tölvu í vinnunni. Sonur minn 15 ára er með tölvu sem hann hefur púslað saman úr ýmsum tölvum. Herbergið hans er farið að líta út eins og verkstæði. Sonurinn notar tölvuna finnst mér alltof mikið. Ef hann er heima og ekki sofandi þá er hann í tölvunni. Ég hef haft nokkrar áhyggjur af þessu. Reyndi að takmarka þetta töluvert er hann var yngri en s.l. 2 ár hefur það ekki gengið vel. Ég er svo hrædd um að félagsleg samskipti við fjölskylduna minnki of mikið. Ekki það að hann á í ýmsum samskiptum í tölvunni en það er ekki nóg. Það sem hann er að vinna við er reyndar mjög fjölbreytt. Hann er akkúrrat þessi týpa sem Wim Veen lýsti svo vel á UT2002. Unglingurinn sem getur hlustað á tónlist, talað í símann, verið á ircinu, hannað vefsíður og verið í tölvuleik en samt heyrt þegar ég er að tala við hann. Er að reyna að skilja þetta en á bágt með það. Hann hefur alla tíð verið mikill talnakall og skipuleggjandi. Hann skipulagði t.d. LAN-mót Ársels með því að nota einhverja gagnagrunna. Þegar við höfðum kynnst Blogger um daginn á staðbundnu lotunni sagði ég við hann ert þú ekkert að blogga? Ha, nei, hvað meinaru? Ég sagði honum frá því. Já, svoleiðis sagði hann. Örstuttu síðar sendir hann mér póst og segir mér að hann sé farinn að blogga og búinn að gera það síðan sjáið síðuna hans. Magnús á líka gamlan laptop sem hann fékk gefins, þótti úreltur. Nýtir hann fyrir fundargerðir þegar hann fer á Árselsráðsfundi og svo var ágætt að geta kippt henni með upp í sumarbústað um daginn og fara í einhverja gamla leiki.

Yngsta dóttir mín 9 ára á nýjustu tölvuna á heimilinu, IBM Thinkpad sem hún fékk í haust í tengslum við nám hennar og þróunarverkefnið sem ég sagði frá annars staðar. Tölvan hennar er með þráðlausu Netkorti þannig að ég gat tekið hana með mér á staðbundnu loturnar á Laugarvatn og KHÍ. Mér fannst það töfrum líkast að geta verið tengd Netinu í gengum þetta tæki án nokkurs vesens. Stundum finnst mér að það hefti mig að hafa kynnst tækninni svona snemma þegar allt var á frumstigi og einföldustu hlutir voru svo flóknir í framkvæmd. En í dag er svo ótrúlega margt hægt að gera með örfáum handtökum.

Símar og sjónvörp
Við hjónin erum bæði með gsm-síma og sonurinn. Dæturnar eru ekki með síma og sú 12 ára er ein af 4 sem er ekki með gsm í sínum bekk. Hún hefur ekki sýnt neinn sérstakan áhuga ennþá. Ég nota símann aðallega til að tala í. Kemur þó fyrir að ég noti SMS, áminningu og vekjara.

Við höfum átt stafræna myndavél í 1 og hálft ár sem tekur einnig stutt videóskot. Mér finnst samt alltaf skemmtilegra að taka myndir á venjulega myndavél. Ég þarf kannski að venjast hinni betur. Eigum gamla vídeóupptökuvél (1996).

Á heimilinu eru 4 sjónvörp(eldhús, svefnherbergi, sjónvarpsherbergi og eitt á flakki). Eitt vídeótæki.

Framtíðin:
Tæknin mun halda áfram að þróast og sífellt fleiri möguleikar bætast við. En hvernig og hvort við munum nýta okkur hana er erfitt að spá fyrir um. Ég minnist alltaf alþjóðlegrar ráðstefnu um tölvur í skólastarfi sem haldin var hér á landi í KHÍ 1989. Þar var maður að nafni Hebenstreit sem spáði 5 ár fram í tímann. Hann taldi að umfang, þyngd og verð IBM PC tölva yrði þá orðin þannig að hvert barn myndi vera með sína eigin tölvu. Þetta var sú sýn sem hann hafði fyrir árið 1994. Og maður hugsaði með sér já þetta gæti alveg orðið svona. Síðan eru 14 ár og þessi sýn hefur ekki ræst almennt. Kannski ættum við að gefa þessari sýn hans 10 ár í viðbót, það væri etv. raunhæft. Þetta er reyndar orðið að raunveruleika hjá mörgum í atvinnulífinu, háskóla- og framhaldsskólanemum. En þetta er kostnaðarsamt og skólakerfið stendur ekki vel undir þessu a.m.k. ekki fyrr en markviss og skynsamleg notkun tölva verður almennt orðin að veruleika inn skólakerfisins.

Næstu 10 árin sé ég þær breytingar helstar að tölvur geti orðið eign allra, þar með hafa allir aðgang að þeim upplýsingum sem í boði eru. Fjarkennsla heldur áfram að aukast. Möguleikar fólks til að vinna heima aukast. Fjarskipti verða öflugri. En þrátt fyrir alla þessa möguleika sem í boði eru þá vildi ég síst vera án uppþvottavélarinnar og þvottavélarinnar. Afhverju eru þær ekki farnar að ganga frá eftir sig?

Samantekt 1. febrúar 2003