Saga páskanna

Þegar Páskarnir ganga í garð lýkur lönguföstu, sem byrjar á Öskudag og stendur í 46 daga. Langafasta býr menn undir helstu hátíð hinnar kristinnu kirkju - Páskana.

Páskarnir urðu upprunalega til úr samruna heiðni, gyðingatrúar og kristinnar trúar.

Enska heiti Páskanna, 'Easter', er kennt við hina engil-saxnesku gyðju vorsins, Ostara, eða Eostre. Aprílmánuður var einnig helgaður henni, og var því kallaður Eostur-monath. Gríska goðsögnin um Demeter og Persephone, og hin latneska hliðstæða hennar, Ceres og Persephone, vísar til hugmyndarinnar um gyðju sem birtist á ákveðnum tímum ársins og reis upp úr undirheimum í dagsljósið á yfirborðinu. Þetta tengist vorjafndægrum, 21 mars, þegar náttúran vaknar til lífsins eftir vetrardvala.

Fullyrt er að páskar hafi verið eins konar sauðburðarhátíð Hebrea, haldnir til að fagna fæðingu fyrstu lamba og kiðlinga þegar rétt stóð á tungli. Orðmyndin pesah á hebresku varð paskha í grísku og pascha á latínu. Talið er að frummerking orðsins sé hlaup eða stökk, sem hirðingjar hafa þá líklega iðkað sér til gamans á páskum. Það var á meðan páskahátíð gyðinga í Jerúsalem stóð yfir sem gyðingurinn Jesús Kristur var krossfestur og reis upp frá dauðum. Þannig mynduðust hinar ýmsu útgáfur af nafninu Pasch - Páskar. Jafnt í austri og vestri eru páskarnir álitnir jafn þýðingamiklir og jólin.

Ekki er að finna neinar vísbendinar í Nýja testamentinu eða í ritum postulanna um að páskarnir hafi verið haldnir hátíðlegir. Fyrstu kristnu mennirnir héldu þó áfram upp á hátíðir gyðinga, en þó með nýjum blæ. Páskahátíð gyðinga, 'Passover', varð þannig að kristinni hátíð, Páskum.