Margt er þeim að meini

Davíð Stefánsson

 

Fyrir löngu, löngu bjó

ljúflingsmey í steini,

hjúfraði og hörpu sló

svo hljómurinn barst út að sjó

til eyrna ungum sveini;

eitthvert töfraafl hann dró

yfir skriður, holt og mó

að Ljúflingasteini.

En þó varð hörpuhljómurinn

að heitu, sáru veini;

 

- Opna steininn ei ég má

aldrei færð þú mig að sjá

en hug minn áttu og hjartans þrá

heillavinurinn eini.

Margur er þeim að meini,

sem búa í steini.

 

Sveinninn hlýddi hljóður á

og hugsaði margt í leyni.

Í steininum heyrði hann hjarta slá

og utan um hann örmum brá,

kyssti hann og kreisti hold frá beini.

Margt er þeim að meini

sem eiga það, sem þeir elska mest,

inni í steini.