"Heyrði ég í hamrinum"

Hulda

"Heyrði ég í hamrinum"

huldumeyjar syngja,

silfurklukkur hringja

í sumarfriði.

Kyrrt var inni' í hvamminum,

- kvíða og von ég gleymdi,

ljóst og vært mig dreymdi

með lágum niði.

Bak við heiðahöllin breið,

hraun og græna móa

heyrði ég smalann hóa,

hljómurinn barst með dröngum.

Glóey rann og geislinn brann

glatt á fjallavöngum.

 

Þei, þei! - Þei, þei!

Þetta er fagur rómur!

Undarlegur ómur

yfir holtin líður,

grátþrunginn, þýður:

 

Röðull hnígur,

húmið stígur,

heiðlóan að hreiðri flýgur;

vindinn dreymir,

döggin streymir,

dalurinn vefst í þokuhjúp.

Nú er fagurt fram við djúp!

Aftanbjarma

yfir hvarma

Ægis hefur sunna breitt,

sæ og himin saman skeytt,

þeir sýnast ljóshaf eitt.

Græðismeyjar

út við eyjar

geislum skreyttar ganga í dans,

leiftra, stíga

lækka, hníga,

lykja skerin hvítum krans;

köllin berast inn til lands.

Hefring, Kólga

Himinglæfa

hæstar gnæfa,

dansa, syngja, svella, ólga

Dúfa' og Bylgja

bjartar fylgja,

Bára, Unnur, Blóðughadda,

káta Hrönn

með hvíta tönn

veit ég yst á vogi stadda.

Hafið þrái´ég!

Hvergi má ég

yndi festa utan þar;

ást mín býr í djúpum mar.

Grætur, grætur gígja mín,

gullnir strengir skjálfa;

svæfi ég alla álfa

áður en dagur skín,

áður en bjartur dagur skín.

"Ekki heiti ég Eiríkur

þó ég sé það kallaður,

ég er sonur Sylgju

sem bar mig undir bylgju."

Átti ég háar

hallir bláar,

ljósar reiti, liljur grænar,

perluval

í sævarsal,

flogagull og gígjur vænar

uns mig seiddu í djúpan dal

dætur huldu,

dætur huldu

mig í háum hömrum duldu!

Finn ég hvorki frið né ró,

fjöllum kringdur langt frá sjó,

hárri luktur hamraþró.

Hef ég aldrei grátið nóg? -

"Allar mínar sorgirnar bind ég undir skó".

Heitur er harmur minn

en hlæja verð ég þó.