Álfareiðin

Jónas Hallgrímsson

 

Stóð ég út í tungsljósi, stóð ég út við skóg, -

stórir komu skarar, af álfum var þar nóg.

Blésu þeir á sönglúðra, og bar þá að mér fljótt, -

og bjöllurnar gullu á heiðskírri nótt.

 

Hleyptu þeir á fannhvítum hestum yfir grund, -

hornin jóa gullroðnu blika við lund, -

eins og þegar álftir af ísa grárri spöng

fljúga suður heiði með fjaðraþyt og söng.

 

Heilsaði hún mér drottningin og hló að mér um leið,

hló að mér og heypti hestinum á skeið.

Var það út af ástinni ungu, sem ég ber?

Eða var það feigðin, sem kallar að mér?

(Þýdd ljóð - Heine)