Álfadans

Grímur Thomsen

 

Í tungsljósi á ís yfir Tungufljót ég reið,

teygða ég þar hestins á snarpasta skeið;

en viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

 

Hart greip hann sprettinn og sparði ei afl,

spegilhált var svellið og stæltur var skafl.

En viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

 

Allt í einu fældist og frýsaði hátt

fákurinn og öfuga snerist í átt.

Því viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

 

Gat ég að líta, hvar álfa fimur fans

fetaði út í vatnið og sté þar í dans.

Já, viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

 

Hver um annan kyrpingur kænlega hljóp,

köldum geislum stafaði fölvan á hóp,

svo viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

 

Annarleg sveif mér þá löngun í lund,

lysti mig að sækja þann kynlega fund;

en viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

 

En ei fékk ég hestinum otað úr stað,

og lof sé Guði fyrir, hann bannaði það,

því viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

 

Því þar sem álfar frömdu sinn feiknstafaleik,

feigðarhylur gein þar, og spöngin var veik,

svo viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.