Hulda

Þorsteinn Erlingsson

 

Jeg hverf til ykkar, helgu rökkurstundir,

í hópinn únga kríng um fróðan gest,

því gott var forðum ykkar vængjum undir

og enn er laungum þetta skjólið best,

þið vinir ástar, vinir allra ljóða

og verndarenglar huldulandsins góða.

 

Þið kunnið ennþá allar mínar sögur

og alt er geymt, sem mjer var forðum kært,

og orðin streyma ennþá létt og fögur

og allar raddir kveða hreint og skært,

og jeg er sjálfur, ungur eins og forðum

og alt er það í sínum gömlu skorðum.

 

Jeg man hve fyrri fyrir sjónum mínum

í fögrum ljóma álfabygðin stóð,

er hæðir Saga drap úr dróma sínum

og dularhamur leið af bjargaslóð

og sem úr móðu háar hallir runnu,

þar sem hulduljósin öllum kvöldum brunnu.

 

Er napur vetur nístir jörðu bera

og næturvindur pínir ýlustrá,

hjá þjer er, Hulda, værast þá að vera

og vor og sólskin þínum grundum á;

þá festir æskan fyrstu rætur sínar

sem fjallablóm við silfur lindir þínar.

 

En sögum sínum börnin einlægt breyta,

uns bæði þau og sagan verða ný,

og tvö og tvö, þau loks úr hópnum leita

og leynast þínum bjargafylgsnum í,

hið fyrsta sinn, er orðið best að eyra,

sem aungum nema þjer er leyft að heyra.

 

Og oft til þinna álfasala gánga

jeg aldinn vin á fögru kvöldi sá,

og æskubrosin vitja grárra vánga

er vinum horfnum fyrir sjónir brá;

það voru álfar úr hans bernskusögum

og yndisnætur frá hans þroskadögum.

 

Þar áttu, Hulda, bjarta bygð og fríða

í bláum hömrum yfir sljettri grund,

og upp hjá grænum hæðum þinna hlíða,

þar hef jeg forðum setið marga stund,

er vorið fagra blóma blæju sína

þar breiddi yfir töfrasali þína.

 

Og laungum hef jeg fundið sældar sæti

um sumarstund í þinni blómalaut,

og undrast þá, hvar útlegð dulist gæti

og ævi kvöld við þetta móðurskaut;

við ráðum fyrst með sjónum seinni ára,

hvað Saga markar rúnum blóðs og tára.

 

Og eins var stundum út frá þínum hæðum,

sem að mér lindir bæri huldaróð;

þar fjekk jeg ungur ást á fögrum kvæðum

og orti sjálfur fyrst mín bernsku ljóð,

og títt mjer skáldin tár á vánga súngu

með tign og afli minnar dýru túngu.

 

Og einatt sat jeg inst við fossinn bjarta

og unaðstóna hörpu þinnar naut;

þar saungstu mig að þínu heita hjarta

og hug minn allan lagðir þjer á skaut,

og mjer er síðan þraut við þögn að una

og þrái æ að heyra fossa duna.

 

Hver gleymir þjer, sem úngur einu sinni

með æskuvini hefur skjól þitt sótt

og drukkið hjá þjer allra álfa minni

í ástarkossum síðan marga nótt?

Og mörgu þú að honum hvíslað lætur

um horfinn vin og bjartar sumarnætur.

 

Í öllum löndum helgar huldur búa,

er heilla oss um fögur sumarkvöld,

en þær ei nema æskuástum trúa

og armlög þeirra verða síðan köld,

og þá er eins og allar raddir hljómi

frá öðrum verum bæði að svið og rómi.

 

En þegar vorið gamla neista glæðir,

sem geingin ævi djúpt í huga fól,

þá leita jeg um hóla, skóg og hæðir

og hvar sem álfar geta fundið skjól,

en eingin hulda hefur í þeim búið,

sem huga mínum gæti frá þjer snúið.

 

Það er sem bjarmablik af ljósum þínum

mjer berist stundum enn á fjarra grund

og eins og birti yfir huga mínum,

er einn jeg sit um kyrra rökkurstund,

og mjer finnst þá jeg hulduóminn heyra

sem hvíslar eins og forðum ljóði í eyra.