Huldufólkið

Þorsteinn Erlingsson

 

Nú hef ég gleymt, hver fyrst mjer frá því sagði,

og fráleitt hef jeg verið gamall þá;

það var í hverju horni bænum á

og stal oft því, sem fólkið frá sjer lagði.

 

En þó var annað margfalt meiri skaðinn

því mart eitt barn, sem frítt og gáfað var,

það huldufólkið burtu með sér bar

og lagði annað ljótt og heimskt í staðinn.

 

Það kýtti svona kararfauskum sínum

og klæddi menskum hömum til að blekkja;

það var mjer sagt, um sannleik ei jeg veit;

en síðan fjölga fór á vegi mínum,

mjer finst jeg stundum skiftíngs augun þekkja -

nú getur hver einn skygnst um sína sveit.