Prestinn á Kirkjubæ, séra Jón Þorsteinsson, fundu ræningjarnir í helli einum austur af Kirkjubæjum, en þar hafði hann falið sig ásamt fólki sínu, og drápu ræningjarnir hann. Er sagt, að gamall sambýlismaður prestsins, Snorri Eyjólfsson, hafi sífellt verið að gægjast úti fyrir hellismunnanum eftir ræningjunum, þótt séra Jón bannaði það. gekk prestur út, þegar hann varð var við blóðlæki, sem runnu inn um hellisþakið. Fann hann þar Snorra dauðan, höggvinn á háls.
Gekk þá séra Jón á móti ræningjunum, eftir að hafa skipst á nokkrum orðum við þá. Hjó þá einn þeirra í höfuð presti, sem breiddi út hendurnar og sagði: “ Ég befala mig Guði. Þú mátt gera hið frekasta". Þá hjó ræninginn hann öðru sinni í höfuðið og mælti þá séra Jón: “ Ég befala mig mínum herra Jesú Kristó". Og er prestur fékk þriðja höggið sagði hann: “Það er nóg, herra Jesús, meðtak minn anda".
Margrét, kona Jóns, kom þá út og batt um höfuð manns síns, sem þegar var látinn. Ræningjarnir hröktu hana síðan ásamt dóttur og syni í átt til hafnarinnar.