Leikbrúður
Við kennslu í samfélagsgreinum og bókmenntum er tilvalið að láta nemendur
setja upp sitt eigið brúðuleikhús og flytja kennsluefnið. T.d. mætti kenna sögu
á miðstigi þannig að fyrst væri hver kafli bókarinnar lesinn heima, síðan væri
fjallað um efnið á hefðbundinn þátt í næsta tíma en einu sinni í viku væri
valinn kafli til flutnings í leikformi. Bekknum væri þá skipt í hópa þannig að
hver hópur kæmi fram a.m.k. einu sinni á vetri.
Nemendur búa sjálfir til brúðurnar. Efnið í þær getur verið nánast hvað sem er
og þarf ekki að kosta mikið (gamlir sokkar, vettlingar og annað sem oftast
gengur undir nafninu rusl).
Handbrúður eru þægilegasta formið fyrir leiklist af þessu tagi. Þá getur hver
nemandi stjórnað einni til tveimur brúðum í hverju atriði. Best er að gera ekki
of margar brúður og að gefa þeim ekki of sterk persónueinkenni í upphafi,
heldur skreyta þær með fylgihlutum og einkennum fyrir hvert hlutverk.
Þannig er hægt að nota sömu fígúrurnar aftur og aftur í ýmsum hlutverkum.
Reyndar gæti börnunum þótt gaman að gera hvert sína brúðu og að eiga hana
eftir veturinn. Þá mætti láta kort fylgja brúðunum þar sem á væri skrifað
hvaða hlutverk þær hafa leikið og hverjir hafa stjórnað þeim.
Markmiðið með þessu er að þjálfa börnin í framsögn og framkomu og að festa
þeim námsefnið betur í minni, velta upp nýjum flötum á efninu. Einnig gæti
verið gaman að fara í tímaflakk í huganum og láta nemendur semja ýmsa
kafla sögunnar á ný: Ef þú hefðir verið á þessum stað þegar þetta gerðist, og
haft vald til að breyta einhverju - hvað hefðirðu gert? Og hverjar heldur þú að
afleiðingarnar hefðu orðið?
Leikinn skráði: Edda Ársælsdóttir 1994.