Fašir minn įtti
fagurt land


Ķ bókinni Bergmįl sżnisbók ķslenskra žjóšfręša, sem Gušrśn Bjartmarsdóttir sį um og Mįl og menning gaf śt įriš 1988, er sagan Fašir minn įtti fagurt land:



Ķ Sultum ķ Kelduhverfi var eitt sinn drengur sem hafši žann starfa į hendi aš reka kżr žašan og upp ķ Vķkingavatn sem er nęsti bęr. Skammt žašan eru hagar sem kżrnar ganga ķ. Svo er hįttaš landslagi aš mešfram veginum eru björg sem liggja nęstum óslitin eins og hlašinn veggur milli bęjanna. Er žaš žvķ įlitlegur bśstašur huldufólks enda segja fornar sögur aš žaš eigi žar heima. Į einum staš óx framundan bjarginu raušvišarrunnur einn, mikill og fagur. Var žaš sišur drengs aš slķta hrķslu śr runnanum hvert sinn er hann fór žar hjį žegar hann vantaši keyri į kżrnar. Lķšur nś fram sumariš og hefur strįkur hinn sama siš og fer nś runnurinn aš lįta į sjį uns hann eyšileggur hann meš öllu. En um haustiš fer aš bera į undarlegum veikindum į drengnum, visnaši fyrst höndin og hann hįlfur og sķšan veslast hann upp og deyr um veturinn. En skömmu sķšar var Oddur nokkur, er um sjötķu įr var fjįrmašur į Vķkingavatni, staddur nęrri björgum žessum, heyrir hann žį kvešiš meš raunalegri röddu inni ķ bjarginu:

Fašir minn įtti fagurt land sem margur grętur.
Žvķ ber ég hryggš ķ hjarta mér um daga og nętur.

Var žaš ętlun manna aš runnurinn sem strįkur reif upp hafi veriš skemmtilundur huldufólksins og hafi žaš viljaš launa honum lambiš grįa og valdiš vanheilindum drengsins.

(Huld I. Björn Žórarinsson Vķkingur.)






NĮTTŚRUVERNDARRĮŠ nvvefur@ismennt.is