Ertu þyrstur, viltu drekka?“
Úr þjóðsögum Jóns Árnasonar

Unglingspiltur var einu sinni að smala fé langt frá bæjum upp á fjalli. Veður var heitt og hann bæði göngumóður og þyrstur, en hann kom hvorgi auga á vatn til að svala sér á. Hann gengur nú hjá stórum hamri og heyrist honum þar eitthvað inni; hann ímyndar sér að einhversstaðar kunni vatn að renna ofan af klettinum og fer að skyggnast um. Þá heyrir hann glöggt strokkhljóð og í sama vetfangi þykir honum hamarinn vera opinn og hann sér þar unglegan kvenmann snöggklæddan sem stendur upp við háan rúmgafl og skekur strokk. Við þessa sýn verður honum nokkuð bilt, en horfir þó um stund á stúlkuna og virðir hana fyrir sér. Hún horfir líka á hann og hættir á meðan verki sínu og segir loksins: „Ertu þyrstur; viltu drekka?“ Við þetta ávarp varð hann dauðhræddur og hljóp í burtu. ... En næstu nótt dreymdi piltinn sömu stúlkuna og segir hún við hann: „Því vildir þú ekki þiggja af mér svaladrykk? Ég bauð þér hann í einlægni.“ Pilturinn þóttist svara: „Ég gat það ekki fyrir hræðslu.“ Þá segir hún: „Hefðir þú þegið af mér að drekka skyldir þú hafa orðið mesti auðnumaður, en nú legg ég á þig að þú getir aldrei orðið annað en fjársmalamaður.“ Að svo mæltu hvarf hún. En pilturinn fór á næsta vori úr þessu byggðarlagi af ótta við stúlkuna; hann sá hana ekki oftar hvorki í vöku né svefni. En ámæli hennar urðu að áhrínsorðum.

Á undan | Landslag | Á eftir

Gagnasmiðja Kennaraháskóla Íslands
1997