Álfar í Litla-Langadal
Úr þjóðsögum Jóns Árnasonar

... Guðrún var Þorleifsdóttir; hún var lengi ekkja eftir mann sinn og bjó í Langadal. Það var almæli að oft yrði þar vart við álfa. Var þar hóll einn skammt frá túni og talinn álfabær, og víðar voru þeir staðir þar sem menn höfðu trú á að álfar byggi í. ...

þar komu fjárrekstrarmenn undan Jökli sem oftar og báðust gistingar og húsa fyrir fé sitt. Var þeim vísað að fjárhúsi einu, en þess var enginn kostur að koma fénu inn í húsið og það þó féð væri húsvant, það hrökk hvað eftir annað frá dyrunum eins og það sæi þar eitthvað inni sem það hræddist. Gekk þá einn þeirra inn í húsið og sá hann þar þá konu sem var að rugga barnsvöggu. Hann bað hana þá hóglega að víkja sér frá svo féð yrði látið inn. Svaraði hún því engu, en tók vögguna undir hendi sér. Sá hann þá að hliðveggurinn opnaðist svo hann sá út og fer hún þar út og hvarf honum, en heill var veggurinn þegar hann þreifaði um hann þar sem honum hafði sýnst opið. Hann sagði síðan frá þessu og var hann álitinn óskreytinn og þókti mönnum Guðrún furða sig lítið á þessu.

Það var og vani hennar að láta sitt kerti í hvert hús af öllum bæjarhúsum hvert aðfangadagskvöld fyrir jól og gamlaárskvöld og jafnan eitt á felhellu. Byggði hún og inn og út með þessum orðum: „Veri þeir sem vera vilja og fari þeir sem fara vilja.“ Þau kvöld lokaði hún bænum sjálf, en aldrei fyrir miðnætti. Trúðu því margir að þessar aðfarir hennar yrðu henni að búsæld og jafnan voru peningshöld hennar góð og betri kölluð en nágranna hennar.

Á undan | Landslag | Á eftir

Gagnasmiðja Kennaraháskóla Íslands
1997