Krummasaga
Úr þjóðsögum Jóns Árnasonar

Í Vatnsdal fyrir norðan er mælt að nokkrir bæir hafi farizt af skriðum sem fallið hafa úr svokölluðu Vatnsdalsfjalli. Meðal þessara bæja er einn nefndur sem hét Gullberastaðir. Bóndadóttirin hafði haft þá venju að gefa bæjarhrafninum ætið þegar hún borðaði. Einu sinni þegar hún eftir venju sinni rétti honum út um gluggann það er hún ætlaði að gefa honum þá vildi krummi ekki taka við. Stúlkuna furðaði á þessu og fór út með það. Krummi kom mikið nálægt henni, en vildi þó ekki þiggja snæðinginn, lét samt einlægt líklega svo hún elti hann út í túnið nokkuð frá bænum. En þegar þau voru komin þangað þá heyrði hún miklar dunur uppi í fjallinu og allt í einu féll skriðan báðumegin við þau, en við þann blett er þau stóðu á kom hún ekki. Bærinn fór af, svo krummi launaði henni þannig matinn. En orsökin hvers vegna skriðan féll ekki yfir blettinn sem þau voru á er sagt að hafi verið sú að þegar Guðmundur biskup einhverju sinni hefði verið á ferð þá hafði hann tjaldað á þessum blett og áður en hann færi burt hefði hann vígt tjaldstaðinn eins og hann víðar hefði verið vanur að gjöra. ...

Mynd Gunnhildar Unu Jónsdóttur

Á undan | Náttúrusögur | Á eftir

Gagnasmiðja Kennaraháskóla Íslands
1998